चालीस वर्षको उमेरमा, कहिल्यै विवाह नगरेका र कुनै सन्तान नभएका फ्रान्ज काफ्का (१८८३-१९२४) बर्लिनको एउटा पार्कमा घुमिरहेका थिए। त्यसै क्रममा उनले एक सानी केटीलाई रोइरहेको देखे। कारण सोध्दा, उनले आफ्नो मनपर्ने पुतली हराएको बताइन्। काफ्का र ती केटीले धेरै खोजे, तर पुतली भेटिएन।
काफ्काले उनलाई भोलिपल्ट सोही ठाउँमा भेट्न र फेरि मिलेर खोज्ने आश्वासन दिए।
भोलिपल्ट पनि पुतली नभेटिएपछि, काफ्काले ती केटीलाई पुतलीले “लेखेको” एउटा पत्र दिए। पत्रमा लेखिएको थियो: “कृपया नरोऊ। म संसार घुम्न यात्रामा निस्किएकी छु। म तिमीलाई मेरो साहसिक यात्राका बारेमा पत्र लेखिरहनेछु।”
यसरी एउटा कथाको सुरुवात भयो, जुन काफ्काको जीवनको अन्तिम समयसम्म चलिरह्यो।
उनीहरूको दैनिक भेटमा, काफ्काले पुतलीका तर्फबाट होसियारीपूर्वक लेखिएका पत्रहरू पढेर सुनाउँथे। ती पत्रहरूमा विभिन्न यात्राहरू र रमाइला कुराकानीहरू हुन्थे, जसलाई ती सानी केटीले निकै मन पराउँथिन्।
अन्ततः, काफ्काले बर्लिन फर्केको भनेर एउटा नयाँ पुतली (उनले किनेर ल्याएको) ती केटीलाई दिए।
पुतली देखेपछि केटीले भनिन्, “यो त मेरो पुतलीजस्तो अलिकति पनि देखिँदैन।”
काफ्काले उनलाई अर्को पत्र थमाए, जसमा पुतलीले लेखेकी थिइन्: “मेरो यात्राले मलाई बदलेको छ।” ती सानी केटीले नयाँ पुतलीलाई अङ्कमाल गरिन् र खुसी हुँदै आफ्नो घर लगे।
यसको एक वर्षपछि काफ्काको निधन भयो।
वर्षौंपछि, ती केटी वयस्क भइसकेपछि, उनले उक्त पुतलीभित्र एउटा सानो पत्र भेटिन्। काफ्काको हस्ताक्षर रहेको त्यो सानो पत्रमा लेखिएको थियो:
“तिमीले माया गर्ने हरेक चीज सम्भवतः हराएर जानेछ, तर अन्ततः माया अर्कै रूपमा फर्केर आउनेछ।”
परिवर्तनलाई स्वीकार गरौँ। वृद्धि र विकासका लागि यो अनिवार्य छ। हामी मिलेर पीडालाई आश्चर्य र प्रेममा बदल्न सक्छौँ, तर त्यो सम्बन्ध चेतना र निष्ठापूर्वक निर्माण गर्ने जिम्मा हाम्रै हो।